An Episode with Enemy
So many years on the run, expectant, and
now the enemy stood at my door. From the window, I saw him working his way up
the hill, laboring along the steep road. He leaned on a staff, a clumsy staff,
which in his hands was no more than an old man's cane, not a weapon. Although I
was waiting for it, his knock was so weak I barely made it out. I glanced full
of wistfulness at the half-finished draft I was working on and at Artemidorus'
treatise on dreams, a book somewhat out of place on my writing table, since I
have no Greek. Another day lost, I thought. At the door, I fumbled with the key
to let the man in. I feared he was going to collapse all at once, but he took a
few faltering steps, let go of the staff (which I never saw again), and
tumbled, utterly worn out, onto my bed. My anxiety had pictured him many times
before, but only then did I notice his resemblance-in an almost brotherly
way-to Lincoln's last portrait. It was around four o'clock in the afternoon.
I bent over
him so that he could hear me.
"One
believes that the years pass for one," I said to him, "but they pass
for everyone else, too. Here we meet at last face to face, and what happened
before has no meaning now."
While I
spoke, he had unbuttoned his overcoat. His right hand was in the pocket of his
suit coat. Something there was aimed at me, and I knew it was a revolver.
Then he told
me in an unwavering voice, "To get myself into your house, I fell back on
your pity. Now I have you at my mercy and I am unforgiving."
I tried to
get out some words. I am not a strong man, and only words could save me. I
managed to utter "It's true that long time ago I ill-treated a certain
boy, but you are no longer that boy and I am no longer that callous brute.
Besides, revenge is no less vain and ridiculous than forgiving."
"That's
just it," he replied. "Because I am no longer that boy, I am about to
kill you. This has nothing to do with revenge- this is an act of justice. Your
arguments, Borges, are only stratagems of your terror designed to keep me from
my mission. There's nothing you can do now."
"There's
one thing I can do," I said.
"What's
that?" he asked.
"Wake
up," I said.
And I did.
Düşman Olayı
Yıllar boyu kaçış ve bekleyişten sonra
düşman artık evimdeydi. Penceremden, güç bela çetin yamacı tırmandığını gördüm.
Bir bastona tutunuyordu, yaşlı ellerinde bir silah değil, bir dayanak
olabilecek kaba bir baston. Beklediğimi duyunca kaygılandım: Kapının hafif
tıklaması. Özlemle elyazmalarıma, yarım kalan karalamalarıma, Grekçe bilmediğim
için boş yere bende duran Artemidores’in düşler üzerine yazdığı kitaba göz
attım. Bir gün daha geçti, diye düşündüm. Bir süre anahtarla didiştim. Adamın
yıkılmasından korktum, ama birkaç kararsız adım attı, bir daha hiç görmediğim
bastonunu bıraktı ve bitkin, yatağımın üzerine yığıldı. Korkum sık sık
imgelemeye çalışmıştı, ama ancak o zaman neredeyse bir kardeş gibi Lincoln’un
son portresine benzediğini farkettim. Öğleden sonra saat dörde geliyordu.
Beni duyması için üzerine
eğildim.
- "İnsan yılların yalnız kendini
etkilediğini sanıyor, ama başkaları için de geçiyor yıllar. Sonunda burada
karşı karşıya geliyoruz ve bir zamanlar olanların bir anlamı kalmadığını
görüyoruz."
Ben konuşurken, paltosunun
düğmelerini çözmüştü. Sağ eli ceketinin iç cebindeydi. Bir şey bana doğrulmuştu
ve bunun bir tabanca olduğunu sezdim.
Kararlı bir sesle bana seslendi:
- "Evinize girebilmek için,
acımaya başvurdum. Artık elimdesiniz ve ben bağışlayıcı değilim."
Birkaç söz etmeyi denedim. Güçlü
bir adam değilim, beni yalnız sözcükler kurtarabilirdi.
- "Uzun zaman önce bir çocuğa
kötü davrandığım doğru, ama artık ne siz o çocuksunuz, ne de ben o kaçık.
Ayrıca, öc de bağışlama kadar kurumlu ve gülünçtür," demeyi başardım.
- "Artık o çocuk olmadığım için
sizi öldürmem gerekiyor zaten," diye karşılık verdi. "Bu bir öc değil, bir adalet
eylemi olacak. Borges, sizin benim sizi öldürmemi önlemek için uydurduğunuz
bahaneler, duyduğunuz dehşetin yarattığı düzenlerdir. Artık yapacak hiçbir
şeyiniz kalmadı."
- "Bir şey daha yapabilirim," diye
yanıtladım.
- "Nedir o?" diye sordu.
- Uyanabilirim.
Öyle de yaptım.
