To Kill a Mockingbird by Harper Lee

 

      To Kill a Mockingbird is a novel by Harper Lee published in 1960. It was instantly successful, winning the Pulitzer Prize, and has become a classic of modern American literature, The story takes place during three years of the Great Depression in the fictional Maycomb, Alabama.The plot and characters are loosely based on Lee's observations of her family, her neighbors and an event that occurred near her hometown of Monroeville, Alabama in 1936, when she was 10 years old.
    The main characters of the novel are: The middle-aged father Atticus Finch. His 12 years old son Jeremy Atticus "Jem" Finch and his 8 years old daughter Jean Louise "Scout" who is also narrator of the novel. We can add Charles Baker "Dill" Harris who visits Maycomb every summer and the best friend of both Jem and Scout, Arthur "Boo" Radley whom Maycomb children believe he is a horrible person and Calpurnia, “Cal” who is the Finch family's African-American housekeeper and fills the maternal role for the children after their mother's death to them. No doubt that one of the greatest factors of the novel’s success is its warmth and humorous narration.
     I watched the movie of the novel long years ago. And only thing which I remember of the movie was Gregory Peck who portrayed the character Atticus.I so identified Gregory Peck with Atticus that entire the novel I imagined Atticus with his face.

*   Jem and I found our father satisfactory: he played with us, read to us, and treated us with courteous detachment.

*   “Jean Louise, I’ve had about enough of you this morning,” she said.

“You’re starting off on the wrong foot in every way, my dear. Hold out your hand.”

I thought she was going to spit in it, which was the only reason anybody in Maycomb held out his hand: it was a time honored method of sealing oral contracts. Wondering what bargain we had made, I turned to the class for an answer, but the class looked back at me in puzzlement. Miss Caroline picked up her ruler, gave me half a dozen quick little pats, then told me to stand in the corner. A storm of laughter broke loose when it finally occurred to the class that Miss Caroline had whipped me.

*   Dill was becoming something of a trial anyway, following Jem about. He had asked me earlier in the summer to marry him, then he promptly forgot about it. He staked me out, marked as his property, said I was the only girl he would ever love, then he neglected me. I beat him up twice but it did no good, he only grew closer to Jem.

*   When he gave us our air-rifles Atticus wouldn’t teach us to shoot. Uncle Jack instructed us in the rudiments thereof; he said Atticus wasn’t interested in guns. Atticus said to Jem one day, “I’d rather you shot at tin cans in the back yard, but I know you’ll go after birds. Shoot all the bluejays you want, if you can hit ‘em, but remember it’s a sin to kill a mockingbird.”

*   “Scout,” said Atticus, “nigger-lover is just one of those terms that don’t mean anything—like snot-nose. It’s hard to explain—ignorant, trashy people use it when they think somebody’s favoring Negroes over and above themselves. It’s slipped into usage with some people like ourselves, when they want a common, ugly term to label somebody.”

“You aren’t really a nigger-lover, then, are you?”

“I certainly am. I do my best to love everybody… I’m hard put, sometimes— baby, it’s never an insult to be called what somebody thinks is a bad name. It just shows you how poor that person is, it doesn’t hurt you.

*   “Well, your father and I decided it was time I came to stay with you for a while.”

“For a while” in Maycomb meant anything from three days to thirty years.

*   Our father had a few peculiarities: one was, he never ate desserts; another was that he liked to walk. As far back as I could remember, there was always a Chevrolet in excellent condition in the carhouse, and Atticus put many miles on it in business trips, but in Maycomb he walked to and from his office four times a day, covering about two miles. He said his only exercise was walking. In Maycomb, if one went for a walk with no definite purpose in mind, it was correct to believe one’s mind incapable of definite purpose.

*   Atticus conceded, “but son, you’ll understand folks a little better when you’re older. A mob’s always made up of people, no matter what. Mr. Cunningham was part of a mob last night, but he was still a man. Every mob in every little Southern town is always made up of people you know— doesn’t say much for them, does it?”

*   But things are always better in the morning.

*   Maycomb was interested by the news of Tom’s death for perhaps two days; two days was enough for the information to spread through the county. “Did you hear about?… No? Well, they say he was runnin‘ fit to beat lightnin’…” To Maycomb, Tom’s death was typical. Typical of a nigger to cut and run. Typical of a nigger’s mentality to have no plan, no thought for the future, just run blind first chance he saw. Funny thing, Atticus Finch might’ve got him off scot free, but wait—? Hell no. You know how they are. Easy come, easy go. Just shows you, that Robinson boy was legally married, they say he kept himself clean, went to church and all that, but when it comes down to the line the veneer’s mighty thin. Nigger always comes out in ‘em.

*   “That’s the difference between America and Germany. We are a democracy and Germany is a dictatorship. Dictatorship,” she said. “Over here we don’t believe in persecuting anybody. Persecution comes from people who are prejudiced. Prejudice,” she enunciated carefully. “There are no better people in the world than the Jews, and why Hitler doesn’t think so is a mystery to me.”

An inquiring soul in the middle of the room said, “Why don’t they like the Jews, you reckon, Miss Gates?”

“I don’t know, Henry. They contribute to every society they live in, and most of all, they are a deeply religious people. Hitler’s trying to do away with religion, so maybe he doesn’t like them for that reason.”

Cecil spoke up. “Well I don’t know for certain,” he said, “they’re supposed to change money or somethin‘, but that ain’t no cause to persecute ’em. They’re white, ain’t they?”

Miss Gates said, “When you get to high school, Cecil, you’ll learn that the Jews have been persecuted since the beginning of history, even driven out of their own country. It’s one of the most terrible stories in history. Time for arithmetic, children.”

***

“If you don’t throw it all up. Jem,” I said, “I wanta ask you somethin‘.”

“Shoot.” He put down his book and stretched his legs.

“Miss Gates is a nice lady, ain’t she?”

“Why sure,” said Jem. “I liked her when I was in her room.”

“She hates Hitler a lot…”

“What’s wrong with that?”

“Well, she went on today about how bad it was him treatin‘ the Jews like that.

Jem, it’s not right to persecute anybody, is it? I mean have mean thoughts about anybody, even, is it?”

“Gracious no, Scout. What’s eatin‘ you?”

“Well, coming out of the courthouse that night Miss Gates was—she was goin‘ down the steps in front of us, you musta not seen her—she was talking with Miss Stephanie Crawford. I heard her say it’s time somebody taught ’em (negros) a lesson, they were gettin‘ way above themselves, an’ the next thing they think they can do is marry us. Jem, how can you hate Hitler so bad an‘ then turn around and be ugly about folks right at home—”

         Harper Lee’nin romanı Bülbül’ü öldürmek 1960 yılında yayımlandı.Roman kısa sürede başarı kazanıp Pulitzer Ödülü’nü kazandı ve modern American edebiyatının klasiklerinden biri oldu.Hikaye Büyük Buhran döneminde Alabama’da hayali Maycomb kasabasında geçer. Romanın ana hatları ve karakterler genel olarak 1936 ylında on yaşındaki Lee’nin ailesi, komşuları ve yaşadığı kasaba Monroeville, Alabama’daki gözlemlerine dayanır.

       Romanın ana karakterleri orta yaşlı baba Atticus Finch. 12 yaşındaki oğlu Jeremy Atticus "Jem" Finch ve aynı zamanda romanın anlatıcısı olan 8 yaşındaki kızı Jean Louise "Scout" Finch’tir. Bunlara her yaz Maycomb’u ziyaret eden Jem ve Scout’un yakın arkadaşları Charles Baker "Dill" Harris’i, Maycomb’daki çocukların korkuyla andıkları gizemli adam Arthur "Boo" Radley’i ve annelerin ölümünden sonra çocukların ihtiyaçlarıyla yakından ilgilenen evin Afro-Amerikan hizmetçisi Calpurnia “Cal” ı ilave edebiliriz. Hiç şüphesiz romanı başarılı kılan unsurların başında geleni samimi ve mizahi anlatım tarzıdır.

      Yıllar önce izlediğim filmden geriye sadece Atticus karakterini canlandıran Gregory Peck kalmıştı.Gregory Peck ve Atticus karakterini öyle özdeşleştirmiştim ki roman boyunca Atticus karakteri zihnimde hep onun yüzüyle canlandı.

*   Jem’le ben babamızı severdik. Çünkü Atticus bizimle oynar, bize kitap okur ve ikimize de tarafsız davranırdı.

*   (Öğretmenim Bayan Caroline) “Jean Louise, bu sabahlık senden çektiklerim yeter,” dedi. “Her şeyi yanlış yoldan çözmeye bakıyorsun. Uzat elini bakayım.”

Avucuma tükürecek sandım. Maycomb’da ancak bunun için el açıp uzatılırdı: Sözlü anlaşmaların onayında gerçekleştirilen onurlu bir davranıştı bu. Bayan Caroline’le ne gibi bir anlaşma yaptığımızı merak ederek sınıftan yana döndüm. Onlar da bana, benim kadar şaşkın bakıyorlardı. Bayan Caroline, cetvelini aldı, avucuma beş altı kere vurdu. Sonra köşede durmamı söyledi. Bayan Caroline’in beni dövdüğünü kavradıklarında sınıftan bir kahkaha tufanıdır koptu.

*   Zaten Dill, durmadan Jem’in peşinde dolaşarak canımı sıkmaya başlamıştı. Yazın başında geldiği zaman bana evlenme teklif etmiş, sonra birden her şeyi unutmuştu. Beni kendi malı gibi görmeye başlamış, sevebileceği tek kız olduğumu söyledikten sonra beni iyice boşlamıştı. Dill’i iki kere dövmem de bir fayda vermedi. Jem’e daha çok bağlanır oldu.

*   Tüfeklerimizi verdiği halde Atticus bize nişan almasını öğretmedi. İlk kuralları Jack amcadan öğrendik. Amcamız, Atticus’un silahlara ilgi duymadığını söyledi. Atticus, bir gün Jem’e, “Senin yerinde olsam, arka bahçede teneke kutulara nişan alırdım,” dedi. “Ama kuşların peşine düşeceğini biliyorum. İstediğin kadar kuş avlayabilirsin, ama sakın bülbüle dokunma. Zararsız olanları öldürmenin günah olduğunu aklından çıkarma.”

*   Atticus, “Scout,” dedi. “Zenci dostu deyiminin hiçbir anlamı yok. Cahil kimseler, birinin zencileri koruduğunu, daha doğrusu kendilerinden üstün tuttuğunu görünce böyle söylerler.”

“Siz gerçekte bir zenci dostu değilsiniz, değil mi?”

“Elbette zenci dostuyum. Herkesi sevmek için elimden geleni yaparım... Anlatması güç... Bazen bebeğim, birinin kötü saydığı bir sıfatla çağrılmak hakaret sayılmaz. Bu bize yalnızca, karşımızdakinin ne kadar zayıf bir zavallı olduğunu gösterir. Sana bir zararı dokunmaz.

*   “Babanızla birlikte, bir süre yanınızda kalmamın doğru olacağına karar verdik.”

Bir süre, Maycomb’da, üç günden otuz yıla kadar değişebilen bir zaman ölçüşüydü.

*   Babamızın pek çok acayipliği vardı: Örneğin hiç çerez yemezdi. Yürümeye bayılırdı. Kendimi bildiğim günden beri, garajda mükemmel bir durumda tutulan bir Chevrolet araba dururdu. İş yolculukları sırasında Atticus arabayla binlerce mil katederdi. Ama Maycomb’da daima yürümeyi yeğlerdi. Evden ofisine olan yolu günde dört kez katederek iki mil yol yürürdü. Yaptığı tek idmanın yürümek olduğunu söylerdi. Maycomb’da biri bir amacı olmadan yürüyüşe çıktı mı, onun bir iş yapmayı düşünemeyecek yetenekte olduğu kabul edilirdi.

*   Atticus kabullenir görünerek. “Ama oğlum, büyüdüğün zaman insanları daha iyi anlayacaksın. Kalabalık, ne olursa olsun insanlardan oluşur. Bay Cunningham dün gece bir kalabalığın parçasıydı. Ama insanlığını kaybetmemişti. Bütün küçük Güney kasabalarında, bütün küçük kalabalıklar tek tek insanlardan oluşur, biliyorsun.

*   Sabahları en kötü şeyler bile daha güzel bir görünüm kazanır.

*   Maycomb, Tom’un ölümüyle iki gün ilgilendi; haberin bütün kasabaya yayılmasına iki gün yetti. “Duydun mu? Duymadın mı? Tazı gibi kaçıyormuş...” Maycomb için Tom’un ölümü tipik bir ölümdü. Kaçmaya kalkışmak bir zenciden beklenen hareketti. Bir zencinin geleceğini düşünmemesi, bir plan içinde hareket etmemesi kadar tabii bir şey olamazdı. Hele, Atticus Finch’in onu kurtarmaya çalışmasına ne demeli? Her neyse, zencileri bilirsiniz, kolayca doğar, kolayca ölürler… Tom Robinson, medeni yasayla evlenmesine, temiz bir adam olup düzenli olarak kiliseye gitmesine rağmen yine de bir zenciydi işte... Hiçbirinin farklı davranmasını bekleyemezdiniz... Daima akıllarına eseni yaparlardı...

*   Sonra Bayan Gates, “İşte Amerika ile Almanya arasındaki ayrım bu. Biz demokrasi, Almanya ise diktatörlükle idare ediliyor. Biz ülkemizde kimsenin işkenceye uğrayacağını, izleneceğini aklımıza getirmeyiz. Aşağılık duygusu olan insanlar başkalarına işkence etmekten hoşlanırlar,” dedi. Sonra dikkatle, “Dünyada Yahudilerden daha mükemmel insanlar olamaz,” diye ekledi. “Hitler’in niçin Yahudilerden hoşlanmadığı benim için büyük bir sorundur.”

Sınıfın ortalarında oturan meraklı biri kalkıp, “Yahudileri niçin sevmiyorlar?” diye sordu.

“Bilmiyorum Henry. Yahudiler yaşadıkları bir topluma uyum sağlarlar. Son derece dindardırlar da. Hitler, dinleri ortadan kaldırmak istiyor. Bu yüzden Yahudileri istemiyordur belki.”

Cecil, “Emin değilim ama,” dedi. “Yahudiler beyazdır, değil mi?”

“Daha büyük sınıflara geçtiğin zaman Yahudileri ve tarihin ilk günlerinden beri işkenceye uğradıklarını öğreneceksin Cecil. Hatta yurtlarından bile kovulmuşlardır. Şimdi artık aritmetik yapalım çocuklar.”

***

 “Sana bir şey sormak istiyorum Jem.”

Hemen kitabını bıraktı. Bacaklarını uzatarak, “Sor,” dedi.

“Bayan Gates kibar bir hanım, değil mi?”

Jem, “Elbette,” diye cevap verdi. “Onun sınıfındayken kendisini severdim.”

“Hitler’den çok nefret ediyor...”

“Peki ne olmuş?”

“Bugün Hitler’in Yahudilere yaptıklarının ne kadar kötü olduğunu söyledi. Birine işkence etmek iyi değildir, değil mi Jem? Hatta bunu düşünmek bile kötüdür, değil mi?”

“Tanrı aşkına, ne derdin var senin Scout?”

“Şey... o akşam mahkemeden çıkarken... Bayan Gates bizim önümüzden gidiyordu. Sen görmedin. Bayan Stephanie Crawford’la konuşuyordu. Bayan Gates’in, bunlara (zenciler) bir ders vermenin zamanı geldi, neredeyse bir gün bizlerle evlenmeye kalkışacaklar, dediğini duydum. Jem, Hitler konusunda bu kadar kötü şeyler düşünürken nasıl olur da, kendi ülkesinde, kendi vatandaşlarına karşı çirkin davranışlarda bulunur...”