The Two Kings and Their Two Labyrinths - A Short Story by Jorge Luis Borges

The Two Kings and Their Two Labyrinths

     Chroniclers worthy of trust have recorded (but only Allah is All-Knowing) that in former times there was a king of the isles of Babylon who called together his architects and his wizards and set them to build him a labyrinth so intricate that no wise man would dare enter inside, and so subtle that those who did would lose their way. This undertaking was a blasphemy, for confusion and marvels belong to God alone and not to man. With the passage of time there came to his court a king of the Arabs, and the king of Babylon (wishing to mock his guest’s simplicity) allowed him to set foot in his labyrinth, where he wandered in humiliation and bewilderment until the coming of night. It was then that the second king implored the help of God and soon after came upon the door. He suffered his lips to utter no complaint, but he told the king of Babylon that he, too, had a labyrinth in his land and that, God willing, he would one day take pleasure in showing it to his host. Then he returned to Arabia, gathered his captains and his armies, and overran the realms of Babylon with so fair a fortune that he ravaged its castles, broke its peoples, and took captive the king himself. He bound him onto a swift camel and brought him into the desert. Three days they rode, and then the captor said, “O king of time and crown of the century! In Babylon you lured me into a labyrinth of brass cluttered with many stairways, doors, and walls; now the Almighty has brought it to pass that I show you mine, which has no stairways to climb, nor doors to force, nor unending galleries to wear one down, nor walls to block one’s way.”

    He then loosened the bonds of the first king and left him in the heart of the desert to die of thirst and hunger. Glory be to the Living, who dieth not.

İki Kral ve İki Labirent / Jorge Luis Borges

    Sözüne güvenilir tarihçilerin anlattığına göre (gerçi her şeyi bilen bir tek Allah'tır) eski zamanlarda Babil'de hüküm süren bir kral varmış. Bu kral bütün mimarlarıyla sihirbazlarını çağırmış ve aklı başında hiçbir insanın içine girmeye cesaret edemeyeceği kadar dolambaçlı, girenlerin de yollarını kaybedecekleri kadar ince tuzaklarla dolu bir labirent inşa etmelerini buyurmuş. Böyle bir girişim "küfür" sayılırmış, çünkü insanı şaşırtmak da mucizeler yaratmak da yalnızca Allah'a özgüdür. Gel zaman git zaman, bu kralın sarayına Arap krallarından biri gelmiş; Babilli kral da (konuğunun saflığıyla eğlenmek üzere) konuk kralı labirente sokmuş. Konuk kral labirentte dört dönerek korku ve şaşkınlık içinde çıkış yolunu araya araya akşamı etmiş. Sonunda tek çarenin Allah'tan geleceğini görerek Onun yardımına sığınmış ve çok geçmeden kapıyı bulmuş. Dışarı çıktığında ağzını açıp da tek bir serzenişte bulunmamış. Bunun yerine Babilli krala kendi yurdunda kendisinin de bir labirenti olduğunu ve Allah nasib ederse bu labirenti bir gün seve seve ona gösterebileceğini söylemiş. Sonra Arabistan'a dönmüş, komutanlarını ve ordularını toplayarak Babil üzerine yürümüş. Talihi öylesine yaver gitmiş ki, ülkenin kalelerini yerlebir etmiş, halkını kılıçtan geçirmiş, kralı da tutsak almış. Onu hızlı giden bir deveye bağlamış ve çöle sürmüş. Üç gün yol almışlar, sonunda galip kral: "Sen zamana sözü geçen, ey çağının en yüce kralı! Sen beni Babil'de sayısız merdivenle, kapıyla, duvarla dolu tunçtan bir labirente hapsetmek istemiştin; işte şimdi de Yüce Allah bana seni kendi labirentime sokma fırsatı verdi. Bu öyle bir labirent ki bunda ne tırmanılacak merdivenler, ne zorlanacak kapılar, ne insanı yorgunluktan bitap düşürecek sonsuz koridorlar, ne de birdenbire önüne çıkan duvarlar var. "

Demiş ve Babilli kralın iplerini çözmüş; onu orada, çölün ortasında açlık ve susuzluktan ölmeye bırakmış. Hayy-ı La­ yemut (Ölmeyene and olsun).

  

Çeviren: Fatih Özgüven

"If I ever take a step without You" a poem by Yunus Emre

    
     One of the greatest poems of Yunus Emre. I found English translation from a collection book of Yunus Emre. There are some different verses between Turkish and English versions. In English version some verses are lack. However I believe the translate is successful and it will give many precious meanings to person who try to find something from Yunus.


If I ever take a step on this path without You I am helpless:
That power in my body which moves me here is You,

My heart, my life, my mind and all that I know find peace in You,
The wing of my soul fills with joy as it flies up to the Friend.

A lover who loses himself is made a falcon by his Beloved,
A hunter launched high in pursuit of wild birds and game.

Allah in His might gives the strength of a thousand Hamzas to the lover
Who disrobes mountains as he travels to the Friend,

Who digs into the heart of mountains, like Ferhad with a hundred thousand axes,
Shattering rocks to release, the spring of eternal life.

A fountain rising from the spring of eternal life is the lover's union
With the Beloved who speaks of love, burning those who thirst.

If you yearn for Allah's paradise, I will never call you lover because
Paradise is still only a trap to catch the souls of fools.

A lover who surrenders to the path of truth is already poor,
He accepts what you say, not allowed to break hearts.

We know those who came here have gone, we see those who settled here have left,
But souls who drink from the wine of love never die,

The soul of Yunus is not trapped in the illusions of hell as he
Sets out on the path to the Friend, merging with His essence.

 Şiirin sadeleştirilmiş hali:

Sensiz yola girer isem, çarem yok adım atmaya,

Gövdemde kuvvetim Sensin, başım götürüp gitmeye.

Gönlüm, canım, aklım, idrakim Senin ile karar eder,

Kanat çırparlar her daim uçup Dost'a gitmeye.

Kendiliğinden geçeni, doğan eder maşuk onu,

Ördek ve kekliğe salar, takip edip tutmaya.

Aşık mı diyem ben ona, Tanrı’nın cennetin seve

Cennet dahi tuzak imiş, mü’min canların tutmaya

Ganî Cebbâr aşk erine bin Hamza’ca kuvvet verir,

Dağları yerinden söker, yol eyler Dost'a gitmeye.

Yüz bin Ferhat kazma almış, kazar dağların temelini,

Kayaları kesip yol eyler, abıhayat akıtmaya.

Abı hayatın çeşmesi âşıkların kavuşmasıdır

Kadehi dolu dolaştırır susamışları yakmaya.

Âşık kişi miskin olur, yol içinde teslim olur,

Kim ne ederse boyun büker, çare yok gönül yıkmaya.

Yedi veyil cehennemini kül eyler âşıkların ahı,

Kast eder sekiz cenneti, nûr edip nûra katmaya.

Bildik gelenler geçtiler, gördük konanlar göçtüler,

Aşk şarabın içen canlar, uymaz göçmeye, konmaya.

Tutulmadı Yunus canı, geçti cehennemden cennetten,

Yola düşüp Dost'a gider, yine aslına ulaşmaya.

 

Because Love is Difficult - Rainer Maria Rilke

* To love is good, too, because love is difficult. For one human being to love another: that is perhaps the most difficult of all our tasks, the ultimate, the last test and proof, the work for which all other work is but preparation. For this reason young people, who are beginners in everything, cannot yet know love: they have to learn it. With their whole being, with all their forces, gathered close about their lonely, timid, upward-beating heart, they must learn to love. But learning-time is always a long, secluded time, and so loving, for a long while ahead and far on into life, is—solitude, intensified and deepened loneness for him who loves.

* …Not afraid that afterward summer may not come. It does come. But it comes only to those who are patient, who are there as if eternity lay before them, so unconcernedly silent and vast. I learn it every day of my life, learn it with pain I am grateful for: patience is everything!

* Joy is inexpressibly more than happiness. Happiness befalls people, happiness is fate, while people cause joy to bloom inside themselves. Joy is plainly a good season for the heart; joy is the ultimate achievement of which human beings are capable.,

* It always harder to begin, and the fear of beginning is small beside the happiness of being a beginner, which I hold to be the greatest.

* In the happiness the person becomes ungrateful.

* Our  disorders have ever been a part of our riches, and where we are horrified at their violence, we are really frightened only at unsuspected possibilities and tensions of our strength—, and the chaos, if we win but a little distance from it, promptly arouses in us the presentiment of new orders and, as soon as our courage willingly participates even to the slightest extent in such presentiments, also the curiosity and the desire to achieve that still unforeseeable future ordering!

* Longing is the best schoolbook.

In the old days, people knew (or perhaps had an intuition) that they bore their death within them like the core within a fruit. Children had a small one within and adults a large one. Women bore theirs in the womb and men theirs in their breast. It was something people quite simply had, and the possession conferred a peculiar dignity, and a tranquil pride.

* Where something becomes extremely difficult and unbearable, there we also stand already quite near its transformation.

* It is a feature the deeply love which make eyes of a person open and make him act justly.

* All the efforts we spent turn back to us as more matured and changed.

* Perhaps creating something is nothing but an act of profound remembrance.

* I have often wondered whether especially those days when we are forced to remain idle are not precisely the days spend in the most profound activity. Whether our actions themselves, even if they do not take place until later, are nothing more than the last reverberations of a vast movement that occurs within us during idle days.

* In any case, it is very important to be idle with confidence, with devotion, possibly even with joy.

* We need, in love, to practice only this: letting each other go. For holding on comes easily; we do not need to learn it.

* The road is something more than the aim which was wanted to be arrived.

* Is there a beautiful thing like begin? Just as that first command of “Be” every word of “Be” is sacred.

* It seems to me that our feelings are the strained curtains in front of our acts.

* If you are patient in one moment of anger, you will escape a hundred days of sorrow.

* There is only one journey. Going inside yourself.

* There is no worse prison than the fear of hurting someone who loves.

* Art is only a road not a goal.

* Sevmek iyidir, çünkü zordur sevgi. İnsan olarak bir başkasını sevmemiz, belki de yükümlü kılındığımız en çetin, en ağır bir görev, en büyük sınanma ve sınav, bütün ötekilerin yalnızca hazırlık oluşturduğu bir çalışmadır. Bunun içindir ki gençler, her bakımdan bu toy kişiler sevginin altından kalkacak durumda değildir, henüz öğrenmeleri gerekir sevgiyi, bütün varlıkları, bütün güçleriyle her çarpmada kabaran yalnız ve ürkek kalpleri üzerine odaklanıp sevgiyi ilkin öğrenmeleri gerekir. Ama öğrenim dönemi kendi içinde kapalı, uzun bir zamanı kapsar. Dolayısıyla, sevmek uzun bir zaman parçasını kucaklayan, yaşam süresinin hayli ilerisine kadar uzanan bir yalnızlıktır insan için, tek başınalıktır yoğun ve derin.

* …Nasıl olsa çıkıp gelecektir yaz, ama önlerinde sonsuz bir zaman varmış gibi hiç tasa etmeksizin bir sessizlik ve iç genişliğiyle bekleyenler için gelecektir. Her geçen gün yeniden öğreniyorum bunu, acıların eşliğinde öğreniyorum, kendilerine şükran borçlu olduğum acıların eşliğinde sabrın her şey demek olduğunu.

* Neşe, mutluluktan dile gelmeyecek ölçüde daha çok bir şeydir; mutluluk dışarıdan gelip konar insanın başına, mutluluk yazgıdır. Neşe kalplerde yaşanan güzel bir mevsimdir tümüyle; insanın elindeki en büyük güçtür.

* Yeniden başlamalar giderek zorlaşıyor. Ancak, yeni başlayan biri olmanın bence alabildiğine büyük mutluluğu yanında başlamanın korkusu küçük kalır.

* Mutlulukta nankör olur insan.

* İçimizdeki karmaşalar öteden beri zenginliklerimizin bir bölümünü oluşturmuştur. Bu çalkantıların kaba gücünden dehşete kapıldık mı, kendi gücümüzün sezilmedik olanaklarından ve dinamizminden korkmuş oluruz yalnızca; kendilerinden biraz uzaklaşalım yeter ki, söz konusu karmaşalar hemen içimizde yeni düzenlerin kurulmakta olduğu sezgisini uyandıracaktır. Yeter ki bu sezgiyi birazcık benimsemeyi göze alabilelim, gelecekteki önceden kestirilemeyen düzeni kurup çatmaya yönelik bir ilgi ve heves içimizde uyanmakta gecikmeyecektir.

* Özlem en iyi ders kitabıdır.

* Eskiden insan biliyordu ölümü bir meyvenin çekirdeği barındırdığı gibi içinde taşıdığını. Çocukların içinde küçük, yetişkinlerin içinde büyük bir ölüm vardı. Kadınlar ölümü kucaklarında, erkeklerse göğüslerinde taşırlardı.Buna sahiptiler ve bu da garip bir ağırbaşlılık ve az biraz gurur vericiydi.

* Bir şeyin aşırı zor ve dayanılmaz olduğu yerde değişim de çok yakındadır.

* Derinliğine sevginin özelliğidir, gözlerini açar insanın, onu adaletle davranan biri yapar.

* Harcadığımız bütün çaba, daha bir olgunlaşmış ve değişmiş olarak dönüp gelir bize.

* Belki de sanatsal yaratıcılık, derinliğine bir anımsamadan başka bir şey değildir.

* …Sık sık sorduğum oldu kendime: Acaba özelikle aylak aylak geçirmek zorunda kaldığımız günler, alabildiğine yoğun bir etkinlik içinde bulunduğumuz günler değil midir? Acaba aylaklık sonrasını izleyen çalışmalarımız, eli boş oturduğumuz günlerde içimizde gerçekleşen o büyük devinimin en son yankılanışı değil midir?

Kesin olan bir şey varsa, bir güven duygusuyla sürdürülecek, kendimizi teslimiyetle, hatta sevinçle eline bırakacağımız bir aylaklığın önemi hayli büyüktür.

* Sevenlerin yapacağı tek şey vardır: Birbirinin özgürlüğüne dokunmamak. Oysa birbirini tutup bırakmamak kolay gelir sevenlere, önceden öğrenilmesi de gerekmez.

* Yol varılmak istenen hedeften daha fazla bir şeydir.

* Başlamak kadar güzel bir şey var mıdır? O ilk "Ol" buyruğu gibi her "Ol" sözcüğü kutsaldır.

* Duygularımız bana eylemlerimizin önüne gerilmiş perdeler gibi görünüyor.

* Eğer bir anlık öfkene hakim olursan, yüz günlük kederden kurtulmuş olursun.

* Yegane yolculuk kişinin kendi iç dünyasına yaptığı yolculuktur.

* Seven birini incitmek korkusundan daha kötü bir cezaevi yoktur.

* Sanat sadece bir yoldur, amaç değil.